Ongeduld

From Brongersma
Jump to: navigation, search

[Hoofdpersoon in roman:] Ik heb sympathie voor mensen als de Franse schrijver Gabriël Matzneff, die seksuele relaties met pubers - hij noemt het 'philopédie' - niet alleen in zijn geschriften aanprijst maar ook in de praktijk brengt en de storm van kritiek en het verlies van zijn baan bij Le Monde dapper, zelfs uitdagend trotseert. Hij verdient mijns inziens die sympathie omdat geen enkele van zijn jeugdige minnaars tot op heden een kwaad woord over hun relatie heeft gesproken, en hij het tegen hem aangespannen proces wegens misbruik van minderjarigen moeiteloos won. [...] De ontelbare verhalen van verkrachte kinderen die sinds Dutroux de wereldpers overspoelen doen hier niets ter zake, vind ik. Dier gaan niet over liefde of seks, maar over geweld. Maar tegenwoordig vindt men dergelijk genuanceer typisch voor bepaalde neigingen. Ik zou die afkeuring misschien moeten negeren, afdoen als de waan van de dag, maar dat kan ik niet meer. Die waan heeft immers ernstige gevolgen. [...]

[Therapeut in roman:] Die gillers gillen overigens vooral tegen zichzelf. Wie zijn eigen driften niet wil erkennen probeert zich er naar aloude bijbelse traditie van te zuiveren door ze in anderen te verketteren. Ontdaan van zijn religieuze gewaden heeft het gewoon hypocrisie. Dus waar haalt u dat absurde idee vandaan dat je bent wat anderen van je denken? Ik heb nog zo'n patiënt - u weet wel - die zichzelf een schuldgevoel heeft laten aanpraten over wie hij is, of wat hij denkt of voelt. Het is de tijdsgeest, denk ik, die obsessie met normaliteit, dat zuiverheidsstreven. Terwijl ik me niets saaiers kan voorstellen dan een antiseptische wereld. Stel je voor dat iedereen hetzelfde karakter had: ik zou doodvallen van verveling. [...] De wet geeft momenteel de goegemeente gelijk, maar wie gelijk haalt, heeft het daarom niet. Daarover beslist de geschiedenis.

bron: Uit het boek 'Ongeduld' (roman) door Stefan van den Broeck; Uitgeverij Vrijdag, Antwerpen; 2010